System geoinformacyjny zapobiegania sytuacjom awaryjnym

System geoinformacyjny zapobiegania sytuacjom awaryjnym– jest wyspecjalizowanym zasobem kartograficznym i analitycznym przeznaczonym do gromadzenia, zapisywania, gromadzenia, analizowania i wyświetlania informacjiw zakresie bezpieczeństwa pożarowego i człowieka, ochrony ludności, monitorowanie stanu gotowości odpowiedniej infrastruktury do przezwyciężenia potencjalnych konsekwencji sytuacji awaryjnych.

Produkt przeznaczony jest do wdrożenia w komórkach strukturalnych Państwowej Służby Ratunkowej (SES) w celu szybkiego reagowania w sytuacjach awaryjnych, jasnego podziału zasobów podległych jednostek, monitorowania i kontroli stanu skuteczności bojowej sprzętu ogniowego, specjalnego i innego, broni pożarniczo-technicznej oraz sprzętu ratownictwa medycznego.

Możliwości GIS w zapobieganiu sytuacjom kryzysowym:

• dostęp operacyjny, administracja i aktualizacja danych planistycznych i kartograficznych, ortofotoplanów, map cyfrowych i elektronicznych;

• szerokie możliwości analityczne: wyświetlanie informacji w formie wykresów, analiza danych przestrzennych i statystycznych;

• stała gotowość zasobu do pracy;

• regulowany dostęp do zasobów informacyjnych (w tym danych mających charakter ograniczonego dostępu) dzięki przypisaniu ról użytkownikom systemu (administrator, operator, redaktor);

• możliwość trybu dostępu wielu użytkowników oraz grupowej edycji bazy danych;

• nawigacja na mapie, obsługa warstw wektorowych mapy interaktywnej, analiza przestrzenna, wyszukiwanie adresów, wyznaczanie tras.

GIS zapobiegania sytuacjom kryzysowym jest narzędziem decyzyjnym dla organów reagowania kryzysowego

• otrzymywać operacyjne informacje przestrzenne o prawdopodobnych naturalnych i spowodowanych przez człowieka warunkach awaryjnych;

• wyznaczać najkrótsze trasy przemieszczania się służb ratowniczych i ratowniczych oraz sił reagowania kryzysowego;

• szybko budować drogi ewakuacji ludności ze stref zagrożenia do miejsc bezpiecznych, w tym magazynów obrony cywilnej, różnego rodzaju schronów itp.;

• określić niezbędną liczbę sił i środków oraz opracować strategię i taktykę udzielania pomocy;

• przewidywać rozwój sytuacji nadzwyczajnych, aby zapobiec lub ograniczyć negatywny wpływ na ludność, terytorium i środowisko;

• tworzyć banki cyfrowej informacji przestrzennej o terytoriach i obiektach podlegających największym wpływom naturalnym i antropogenicznym (osuwiskagbieg, pożar itp.) oraz te obszary terenu, w których znajdują się obiekty najbardziej niebezpieczne z punktu widzenia sytuacji awaryjnych (tamy, magazyny gazu i ropy, zakłady chemiczne itp.).

Przybliżony zestaw warstw GIS:

• nowoczesna struktura administracyjno-terytorialna regionu, gminy, miasta i aktualny rejestr adresowy;

• struktura terytorialna i obszary odpowiedzialności jednostek Państwowej Służby Ratunkowej: jednostki Państwowej Straży Pożarnej i Ratownictwa (DPRCH), jednostki (DPRZ), placówki (DPRP), jednostki ratowniczo-ratownicze specjalnego przeznaczenia (ARZ SP);

• infrastruktura przemysłowa: schrony obrony cywilnej (PRU, magazyny), wodociągi przeciwpożarowe (hydranty, wieże ciśnień, pomosty, chłodnie kominowe, zbiorniki itp.), systemy powiadamiania publicznego itp.;

• lokalizacja zdarzeń awaryjnych;

• obiekty sztuczne i naturalne/obszary zwiększonego zagrożenia;

• podmioty gospodarcze podlegające kontroli Państwowej Służby Ratownictwa.

Moduły systemu geoinformacyjnego:

• podsystem aktualnej elektronicznej mapy obszaru (miast, gmin, regionów);

• podsystem rozliczania i analizy zaangażowania jednostek Państwowego Pogotowia Ratunkowego;

• podsystem wysyłania i szybkiego reagowania na wezwania;

• Podsystem kierowania ogniem schronów zaopatrzenia w wodę i obrony cywilnej.